เมื่อผมจะเป็นเฮียขึ้นมาจริง ๆ
ความกังวลของหม๊าม้าผมก็บังเกิดขึ้นในบัดดล
เมื่อน้องออกมาแล้ว ผมพอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้างรึเปล่า
หรือหม๊าม้าจะมีเวลาให้ผมเหมือนเดิมรึเปล่า
ผมจะโดนทอดทิ้ง (ปิ้งทิ้ง.....)
โอ๊ยยยยยยยย ผมว่ายังมีอีกเยอะล่ะที่หม๊าม้าผมกังวล
และแล้ววันที่ไปพิพิธภัณฑ์เด็ก แม่ผมที่ได้ประจักษ์
ความจริงไม่เห็นจริงกังวลเลยเนอะ ป่าป๊าผมยังเฉย ๆเลย
ผมก็เห็นเจ้าหล่อนปูทางให้ผมตั้งเยอะ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเสียสละ การแบ่งของให้เพื่อน ๆ
การหม่ำที่เจ้าหล่อนบอกว่าผมควรหม่ำได้เองแย้ววววววววว
หม๊าม้าผมก็ไม่เคยบ่นเรื่องตามเก็บตามกวาดหลังจากผมหม่ำเสร็จซักครั้ง
เขาคงอดทนเพื่อให้ผมช่วยเหลือตัวเองได้นะผมว่า
ทุกอย่างหม๊าม้าตั้งเป้าทุกระยะ (เธอสามารถเกินเหตุ)
ไม่เกิน 1 ขวบผมควรเลิกมื้อดึก
ไม่เกิน 1.6 ขวบผมเลิกควรขวดนม
"555 จะบอกให้ ผ๊มก็ดันทำได้ครับท่านผู้ชม"
เจ้าหล่อนตั้งเป้าอีกแย้วว่าไม่เกิน 2 ขวบผมควรเลิก POKO
หลายวันก่อนได้ยินคุณยายดุ
"อารั๊ยกันจ๊ะ นึกว่าลูกอายุซัก 4 ขวบรึไงกะเกณฑ์กันจริง"
ผมคล้อยตามคุณยายซะด้วย
พอหม๊าม้าพูดกับผมว่า
หม๊าม้าจะไม่เร่งรัดลูกเลยและจะปล่อยให้หนูมีพัฒนาการไปตามวัย
ถ้าไม่มีปัจจัยเหล่านี้
ถ้าเราไม่ใช่ครอบครัวเดี่ยว
ถ้าหม๊าม่าและป่าป๊าไม่ได้ทำงานนอกบ้าน
และที่สำคัญ
เรากำลังจะมีน้องของหนูซึ่งเป็นสมาชิกตัวน้อยเพิ่มขึ้นมา
พอผมได้ยินผมสงสารและพอจะเข้าใจนิดหน่อย แค่นิดหน่อยจริง ๆ
หม๊าม้าย้ำอีกว่าหม๊าม้ารักป่าป๊า รักไอดิน รักน้องของไอดิน
ถึงหม๊าม้าจะเหนื่อยขนาดไหนแต่ก็มีกำลังใจ
ถ้าทำเพื่อคนในครอบครัวของเรา
---------
-------------------------------------
มือใหม่หัดขับจริ๊ง ๆ จริง
เจ้าพื้นที่ที่เหลือเนี๊ยจะลดให้พอดีได้ไง
โหมดดดดดดดดดดดดปัญญาซะก่อนแล้ว
